تکه گم شده

همیشه یک پای قضیه انگار می لنگد! چه در زندگی اجتماعی چه در زندگی خصوصی! صبح تا شب تلاش می کنیم، با مشکلات ریز و درشت دست و پنجه نرم می کنیم. گاهی پیروز می شویم گاهی شکست می خوریم. اما همیشه یک جایی گوشه دلمان انگار خراشی احساس می کنیم! خراشی که نتیجه یک فقدان است. در نبود چیزی یا کسی انگار!
و این داستان ازلی و ابدی در یک حلقه تکرار، خستگی ناپذیر، مکرر در مکرر تکرار می شود. داستان یک روح دوپاره شده به آنیما و آنیموس!
وقتی از عالم اساطیری به زمین هبوط می کنیم. با طنز گزنده ایی پی به صحت این داستانها می بریم! داستان جوششی که از دل یک طرف می جوشد اما به دیوارهای طرف دیگر می رسد!!
مشکل کجاست؟ چرا بایستی همیشه یک پایه قضیه بلنگد! این خاطره اساطیری یادمان کدام تجربه است؟