کمون

یک تراژدی

2011-08-16T00:54:00.003+04:30

این روزها...گرگ تنها...افسردگی مفرد گرفته است!...بره ها را نمی درد... و به نی لبک چوبانی دل سپرده است!!!

هه رده جاران

2011-01-21T23:46:00.001+03:30

فیره سه خته زندگی ئاآویلیت کول بووه خاطره لی که دی ئه دیا نموو. چمونی گو هه ر خاوو خیالی بیه که ئه سوا نه که تی!
هنی سه رم پر ئی بوو آبادیه ، کووره گائه یل ، لیوله سه گه یل ، پریسکه چراغ توریه ل. شوو نشینه لیو مته له یل چیل سرو ئه ر کوم ئاگرئه یل!

یک روز کاری

2011-01-21T23:19:00.002+03:30

ساعت 6:30 بیدار شو برو سرکار، ساعت 6:30 از سرکار برگرد و بعدش کله ت را بکوب به امواج خبر که کی کشت و کی کشته شد و لبخندهای زورکی مجری! کاشکی می شد با کنترل زد رو دکمه پاوز زندگی و سر به کوه و صحرا گذاشت تا در آغوش بکشی سکوت باد را وقتی که دامن گندمزار را هوسناک بالا می زنه!

ابتذال

2011-01-21T21:17:00.001+03:30

کسالت بارترین فیلمها را در اتوبوس می بینم! اما از کشف این ابتذال که دیگر با خودم حرفی ندارم تا مغز استخوان یخ می زنم!

کوچه

2010-08-31T22:23:00.009+04:30

کوچه کودکی
پشت دیوار سالیان
در جدولهای خاطرات گم شده
هنوز! ماشین پونز نشانش را
با نخ می کشد
و سالهای درگذشته را
با خود می برد!!

****
در هیاهوی چهار راه
روی سکوی تنهایی نشسته ام!!
تا در فراموشی یادبادکهای ریسمان بریده!
باد مرا با خود به کجا ببرد!!!

دپورت

2010-03-08T12:50:00.006+03:30

همه آرزويم

اقامت در سرزميني است

كه با دستانم سبزش كنم!

اما افسوس كه دستانمان

مهر خروج را بهتر امضاء مي كند!

تکه گم شده

2010-03-06T22:04:00.001+03:30

همیشه یک پای قضیه انگار می لنگد! چه در زندگی اجتماعی چه در زندگی خصوصی! صبح تا شب تلاش می کنیم، با مشکلات ریز و درشت دست و پنجه نرم می کنیم. گاهی پیروز می شویم گاهی شکست می خوریم. اما همیشه یک جایی گوشه دلمان انگار خراشی احساس می کنیم! خراشی که نتیجه یک فقدان است. در نبود چیزی یا کسی انگار!
و این داستان ازلی و ابدی در یک حلقه تکرار، خستگی ناپذیر، مکرر در مکرر تکرار می شود. داستان یک روح دوپاره شده به آنیما و آنیموس!
وقتی از عالم اساطیری به زمین هبوط می کنیم. با طنز گزنده ایی پی به صحت این داستانها می بریم! داستان جوششی که از دل یک طرف می جوشد اما به دیوارهای طرف دیگر می رسد!!
مشکل کجاست؟ چرا بایستی همیشه یک پایه قضیه بلنگد! این خاطره اساطیری یادمان کدام تجربه است؟

یک سبک خودکشی

2010-03-06T19:01:00.005+03:30

کودکی شیرین است. دنیا را در مشت داری! وقتی اراده می کنی اسب سواری کنی کافیست دست به یک تکه چوب بزنی تا اسب شود. سوارش می شوی و در یک دم صاحب بهترین اسب دنیا می شوی! در دنیای کودکی هر چیزی می تواند جای همدیگر بشیند و به همین دلیل کودک تنها نیست. او با جهان یکی است.
اما کودک یواش یواش معنای تفاوت را یاد می گیرد و برای همین خجالتی می شود! چون خودش را در برابر دنیا کوچک و حقیر می بیند و مملو از خواهش و آرزو می شود! بزرگ می شود!!
در تنهایی تازه پیدا کرده اش غرق می شود و پر از امید و آرزو به دنیا نگاه می کند. دنیایش حالا دیگر تغییر کرده است. قبلا دنیا و او یکی بود و تمیزی در بین نبود. اما حالا یک من را از آن تمیز می دهد! و همه چیز در حول محور این من برایش معنا پیدا می کند. او قهرمان داستان زندگیش می شود و یک تنه به جنگ و هم آوردی با دنیا می رود! در این تقلا دیگران را تمیز می دهد می بیند که دنیا پر است از انبوه دیگران. دیگرانی که او خودش را با آنها مقایسه می کند با آنها دوست می شود ، با آنها دشمن می شود، از آنها می ترسد و به آنها عشق می ورزد. دیگرانی که هر یک خود را خیلی خیلی مهم می پندارند.
یواش یواش زمان که به نفس نفس می افتد. پرده کنار می رود. خود را می بینی یک آدم معمولی مثل انبوه دیگران با همان آرزوها و امیدها و هراسها! و متوجه می شوی که خیلی هم مهم نیستی! یک عدد هستی در جامعه آماری. مزه ها و بوها هم لطفشان از دست می رود و تو مزه مزه می کنی نیستیت را! مردگیت را! اما چیزی مثل یک صدا در دلت می تپد و می گوید این راست نیست این نمی تواند راست باشد و چقدر زیباست این ندا!
دوست دارم دوباره با دنیا یکی شوم. مرزی دور خودم نکشم و با این من خداحافظی کنم. به چهره عبوسش نگاه کنم و دوستانه دستم را بر شانه اش بگذارم و بگم هی رفیق جدی نگیر وقت رفتن است! دوست دارم مرزی بین من و گنجشکی که بهار او را به وجد آورده نباشد. یکی باشیم با هم حرف بزنیم، بگیم و بخندیم! دوست دارم جاری شوم تا تو در کنارم استراحت کنی و به کارهای مهمت فکر کنی!!

این پرنده مردنی نیست

2010-03-06T18:59:00.002+03:30

بعضی لحظه ها متفاوت می شوند. دیشب یکی از این لحظه ها بود. دوستم یک ترانه از داریوش برام بلوتوس کرد. خوشم آمد. آنها که رفتند دوباره گوش دادم معرکه بود دم داریوش گرم. مو به تنم سیخ شد و خاطرات این چند ماه جلوی چشمم آمد واشک دور چشمم حلقه زد:

آخرین سنگر سکوته حق ما گرفتنی نیست!
آسمونشم بگیری این پرنده مردنی نیست!
آخرین سنگر سکوته خیلی حرفها گفتنی نیست!

صبح که بیدار شدم قبل از اینکه بروم دنبال کار چند بار گوش کردم. کارم وسط طرح بود، آژانس گرفتم. داشتم به لیست کاری امروزم نگاه می کردم و راننده هم ضبطش را روشن کرده بود. پس از پخش چند ترانه که اصلا یادم نیست این ترانه را دوباره شنیدم. به راننده نگاه کردم و احساس کردم که هردو یکی هستیم از یک جنس! هر دو اندامی هستیم از اندامهای همافرودیت سبز!

يك اتفاق

2010-03-03T13:02:00.003+03:30

اينكه دانه ايي سبز شود...اينكه ابري ببارد...آيا فقط يك اتفاق ساده است؟...مثل ديدن تو!...مثل اين احساس رويش در دل من!!

برشی از یک خاطره

2010-02-26T23:53:00.001+03:30

شو سو بیمه خه وه ر گا گیره م بی! ژه ن آموو آهو ماس و نون تا ووی نیا ئیتی ئه سه ر ته کیله و مه شکه مالاره مه خووه ن.
دمه دالو ناشتام کردو دامه ده رو هینام دا: گا.....گیره......گا.....گیره....
گا ئه ل آبادی قروشو گیرت ویر ده جیلو. منیش ئه ر پشت سه رو که تمو ری. آخر تاوسو بیو کشته لیو درو کیردوی. گائه ل ئه را وژه مه لیریانو منیش کیاووه م باله میا....
شوگار لیریو لیریو لیری! نه دی گا گیره م بردو نه دی گه مال بازه م ئه دیا کرد! شو گار لیریو , شوگار منیش لیری.

چرخ و فلک

2010-02-19T22:50:00.002+03:30

بچه که بودم دوست داشتم چرخ و فلک سوار شوم اما همیشه پس از آنکه سوار می شدم پشیمان می شدم! سرم گیج می رفت و راهی نبود که جلوی چرخشش را بگیرم! بالاخره چرخ و فلک می ایستاد و من خوشحال پیاده می شدم.
بارها کابوس می دیدم که سوار چرخ و فلکی هستم که می چرخد و می چرخد و نمی ایستد. انگار چرخ و فلک بان یادش رفته باشد که آن را متوقف کند و من فریادم به جایی نمی رسید!
مدتهاست که می بینم سوار چرخ وفلکی هستم که می چرخد و می چرخد، توقفی در کار نیست! هر روز هر لحظه در چرخشی لاینقطع می آید و می رود. انگار زمان با دستنانش مرا دور خودم می چرخاند!
روز از پی روز و سال از پی سال آمد و رفت و من دور خودم می چرخم! فقط لحظاتی در خواب و بیداری رویایی شیرین می بینم. احساس می کنم که زمان متوقف شده است و دیگر نمی چرخد!
آن دم لحظه ایست که یک من، تویی می شود...

شکرانه

2010-02-16T22:47:00.002+03:30

جادوی حضورت

سحری است

که زیبا می کند مرا

چندان که باران زمین را !

برای ستایش هستی

مرا همین بس که تو هستی

زنان سبز

2009-11-07T12:25:00.002+03:30

هر کسی که در راه پبمایهای سبز حضور داشته نقش پر رنگ دختران و زنان سبز را دیده است. در یکی از این روزها سربلوار کشاورز به سمت 16 آذر فرار می کردیم. در حین فرار فریاد جیغ مانند دختری در گوشم پیچید,ایستادم و دیدم دیگران هم ایستادند. فریاد می زد تو را به خدا فرار نکنید برگردید! من این صحنه را فراموش نمی کنم. دختری با هیکلی ظریف که شاید اگر دیروزش موشی می دید از حال می رفت اما آن روز تنهای تنها با صورتی خونین و سری شکسته قبل از همه ایستاد و فریاد می زد نترسید! و من به شدت می ترسیدم! بهت زده شدم چون اصلا شوخی نیست و اصلا جای شوخی نبود. همین موجود شکننده و ظریف جمعیت را برگرداند و گاردیها فرار کردند!!!

این روزهای سبز بعد دیده نشده ایی از دختران و زنانمان را به من و دنیا نشان داد. این صحنه که زنی خود را سد باتون یک گاردی در برابر پسری جوان کند تصویری رایج است. راستی این جرات و شهامت و قدرت از کجا آمده است؟

سیزده آبان 88 و همافرودیت سبز

2009-11-07T02:13:00.005+03:30

تلاش کردم پیش از ساعت 10 کارهایم جمع و جور شود. بالاخره همراه دوستم سوار مترو شدیم و پس از چند خط رسیدیم به خط مترویی که از هفت تیر می گذرد. اما از همان ابتدای تعویض خط بلندگو اعلام کرد که در ایستگاههای دروازه دولت تا طالقانی توقف نداریم!
حدس نمی زدیم که به سمت یک تله هدایت می شویم. نه اینکه فکر می کردیم درگیری نخواهد بود اما به این شدتش را حدس نمی زدیم شاید هم به خاطر روز قدس ترسمان کمتر شده بود. خط آخر معلوم بود کسایی سوار شدند که به سیم آخر زدند. از نگاهها و تحویل لبخند به همدیگر مشخص بود. در این بین یک پیر زن طاقت نیاورد و شروع کرد به غرولند کردن درباره بستن ایستگاهها!
از ایستگاه مفتح پیاده شدیم. تقریبا همه واگنها خالی شدند. پشت سرم را نگاه کردم و احساس کردم دوباره مغناطیس سبز به کار افتاد و مثل موجودی که فقط در فیلمهای تخیلی شاید بشود دید با باز شدن در واگنها و جمعیتی که با لبخند غریب ترین غریبه ها را جان در جانی ترین دوستان می ساخت شکل گرفت! و به دین ترتیب به هم پیوستیم و جزئی از یک موجود اساطیری سبز رنگ شدیم که نخست در هم تنید و سپس فریادهایی شد با شعارهایی که در یک لحظه ناگفته اما دقیق و هماهنگ که به یکباره از گلویش شلیک شد.
درحالی که جزئی بودم از این موجود سبز از این فرآیند در شگفت بودم به یاد دارم که هماهنگ کردن یک گروهان سرباز در نظام وظیفه چه سخت و دشوار است. پس چگونه این موجود با این سرعت بدون هیچ فرماندهی چنین منظم و خوش ساخت جوش می خورد و به جوش می آید به شکلی که به واقع یک موجودی است فراتر از من و تو و هر عضوش رهبری می شود سرباز تا آنجا که دختری جوان آغوشش را سدی کند برای نجات پسری که همان دم دیده است و دیگرش نخواهد دید زآن پس!! به من بگو: کدامین نغمه می خواند کدام آهنگ!!!؟
در این افکار بودم که آفرینه سبز مرا باخود به بیرون از مترو کشاند. این بار برعکس دفعات قبل دستور بود که سرمار را همان لحظه که از سوراخ در می آید بکوبند. تمام مسیرها به سمت هفت تیر مسدود شده بود و از همان ابتدا و این بار به مراتب خشن تر گاردیها حمله کردند و زدند و شکستن سرو دست من و تو را!
در حین این تغیب و گریزها فهمیدم که رمز و مغناطیس شکل گیری این همافرودیت اسطوره ایی جیست! بله قلب این موجود "درد مشترک" است:
«قصه نيستم که بگويی /نغمه نيستم که بخوانی / صدا نيستم که بشنوی / يا چيزی چنان که ببينی / يا چيزی چنان که بدانی... // من درد مشترکم / مرا فرياد کن!»

آس دل

2009-10-17T19:18:00.006+03:30

به هزار و یک دلیل به هم ربطی نداریم....اما چه زیباست آن تک دلیلی که من را به تو پیوند می زند!

عباس

2009-09-14T16:58:00.003+04:30

باورم نمي شود! دوستم زنگ زد و گفت كه ديگر نيستي! اما هنوز باورم نشده است! زنگ زدم به دوستم و گفت 9 روز است كه نيستي اما باورم نشد. باورم نشد كه ديگر نباشي. مي دانم اكنون در گوشه ايي از جنگلهاي نپال دنبال مسير تازه ايي مي گردي.شايدم كنار يك گدار زل زدي به تريسولي و دل ازش نمي كني...

شهریور

2009-09-14T16:48:00.005+04:30

انتظار اولين باران...كشنزارهاي درو شده...نشخوار گاوهاي خوشبخت ...كتاب هاي درسي سال جديد...ظهر دلنشين...بوي آش مادر...ابرهاي از سفر برگشته...رنگ زرد و قرمز... و بادبادكها...پاييز در راه است!

پنجره

2009-09-14T16:39:00.000+04:30

چشمان من هر روز به پنجره ايست كه مي دانم روزي بسته خواهد شد!

سنجاقك آبي

2009-08-19T12:17:00.001+04:30

توقف يك سنجاقك...روي بركه آبي...شايد زندگي همين باشد!

دلتنگي

2009-08-19T12:14:00.001+04:30

دلتنگيم از جنس پليست...كه معنايش را رودخانه خشك...با خود برده است!

ترميم يك حس

2009-08-16T17:53:00.002+04:30

تكه هاي شكسته آينه را مي شود چسباند....اما تصويرش ديگر تو نمي شود!

درباره تجاوز جنسي به زندانيان مرد و زن

2009-08-11T16:25:00.001+04:30

لابد شنيده ايد كه در دستگيريهاي اخير به بازداشتيهاي مرد و زن تجاوز كرده اند! به نظر مي رسد زشتيهاي آدمي را كرانه نيست. مي توانستيم هر يك از ما جاي آن عزيزان باشيم. به انسانهاي بدبختي كه به اين درجه از رذالت رسيده اند كاري نداريم. اگرچه بايد بر انسانيت آنان گريست.
آنچه كه ماشين سركوب را وادار به اين كار مي كند چيست؟ وظيفه ما در برابر اين فاجعه جيست؟ اگر به همين بلايا فردا دچار شديم چاره چيست؟
عمق رنج و درد روحي كه تجاوز جنسي روي فرد دارد و تابو بودن آن دليل استفاده اين ماشين غير انساني است. اين شكنجه نه تنها شخصيت زنداني را خرد مي كند بلكه بخاطر تابو بودنش در آينده توسط او افشاگري نمي شود. در ضمن زمينه ترس مردم را فراهم مي كند.
به نظرم بهتر است كه باورهاي خود و جامعه را در برابر اين تابو جنسي به چالش بكشيم. اگر فردا اين بلا سرمن يا تو آمد بهتر است كه آنقدر شهامت پيدا كنيم كه به افشاگري آن بپردازيم. از اينكه اين بلا سرمان آمده خود را شكست خورده ندانيم بلكه شكست خورده را آن فرد متجاوز بدانيم كه به اين فرومايگه ايي رسيده است. بيائيد به دوستانمان كه مورد تجاوز قرار گرفته اند بگوييم كه شما يان قدرتمند ترانيد. نظر شما در اين باره چيست؟

حضور تو

2009-08-11T16:23:00.001+04:30

تكه هاي دلم همه جا پراكنده بود
تو آمدي و يكجا جمع شد دلم!
رنج ساليان قامتم را شكسته بود
باران تو باريدن گرفت و راست شد قامتم
بيداد ناكسان شده زخم لاعلاج
بوي سبزت آمد و گشته مرهمم

مشكلات فرهنگ ايراني

2009-01-05T17:35:00.006+03:30

فرهنگ بستري است كه در آن رشد مي كنيم و بزرگ مي شويم. خيلي از قيد و بندها و مشكلات ما از آن ناشي مي شود و تا زماني كه قادر به ديدن آنها در خود نشويم خيلي از وقتها با فرافكني كردن، آنها را در ديگران باز ميابيم. مخصوصا فرهنگ ايراني كه ما ميراث دارش هستيم ملغمه اي است. مقاله زير نظر يك نفر در اين مورد است:

http://www.hanifworld.com/culture-problems.htm

دراين باره شهيد محمد مختاري در كتاب "انسان در شعر معاصر" بسيار زيبا و قوي فرهنگ ايراني را در مقدمه مفصلي كه نوشته است نقد كرده است.

كمون جيست

2008-12-30T17:52:00.004+03:30

پرسش حميد

مطالبي كه در اينجا نوشه شده را دنبال كردم. برايم پرسشي مطرح است. نام سايت كمون است. اما نديدم توضيح واضحي در اينباره داده باشي. منظورت از كمون چيست؟

در جستاري كه براي يافتن يك آرمان داشته ام به اين واژه برخورد كرده ام. در بين مرامهايي كه در حد توان خودم خوانده ام مرام كمونيستي يا ماركسيستي برايم جالبتر است. اما به اين نظام فكري كاملا به ديده شك نگاه مي كنم. مخصوصا به نسخه هاي حكومتي امتحان شده آن. پس منظور از كمون در اينجا كمونيزم نيست.

در يك نگاه تاريخي، كمون به جمعيتهاي اوليه انساني گفته شده است كه شكارچي بوده اند و معمولا در يك محل عمومي حول يك آتش مشترك زندگي مي كردند و هنوز واحد خانواده در آن به وجود نيامده بود. با ورود به عصر كشاورزي اين جمعيتها از بين مي رود. اما در زندگي كوچ روي و دامداري به حيات خود ادامه مي دهد و با تسامح مي توان آن را معادل ايل گرفت. در اواخر قرن هيجده همزمان با ورود به عصر سرمايه داري و ظهور مكتبهاي عدالت اجتماعي. نخستين بار تحت عنوان سوسياليسم تعاوني كه بعدا ماركس نام سوسياليسم آرمانشهري يا سوسياليسم تخيلي برآن نهاد شبه كمونهايي به وجود آمد همچون شبه كموني كه رلبرت اوون در ولز ايجاد كرد اين شبه كمونها پس از يك دوره رشد و شكوفايي زير فشارهاي چرخ سرمايه داري از بين رفتند. نقطه اوج ظهور كمون در حكومت دو ماهه كمون پاريس در 1871 است كه با اعدام گسترده تشكيل دهندگان آن مواجه شد. همزمان در اين دوره رشد و نفوذ انديشه هاي ماركس را داريم كه در نهايت منجر به انقلاب اكتبر در شوروي و پيروزي مائو در چين مي شود. پس از تشكيل دولتهاي سوسياليستي تجربه كمون را به شكل كلخوزها در شوروي داريم. واژه کلخوز درهم‌کشیده‌ای از عبارت коллекти́вное хозя́йство (کُلِکتیوْنوئه خوزیایْسْتوو) به معنی "خانه‌داری اشتراکی" است. همزمان در ادامه روياي آرمانشهر سوسياليستي در اسرائيل کیبوتص ها به وجود آمدند. کیبوتص نوعی «دهکده اشتراکی» است. در کیبوتص، هر کسی به اندازه توان خود کار می‌کند و به اندازه نیازش از درآمد عمومی استفاده می‌کند. همه چیز کیبوتص، مال همه اهالی آن جامعه است و در عین حال، مال هیچ‌یک از آنان نیست. در کیبوتص «مالکیت خصوصی» وجود ندارد و مالکیت تنها «اشتراکی» است. همچنين شركتهاي تعاوني در ايران گونه ايي كمون محسوب مي شود.
اما آنچه كه من از اين واژه برداشت مي كنم روح تمام فعاليتهاي فوق است . تلاشي كه مي خواهد انسانها لذت با هم بودن را درك كنند و به نظرم هيچ لذتي برتر و بهتر از قرار گرفتن در يك جمع همدل نيست. وقتي همه اين تلاشها را در كنار نتايجي كه به بار آورده است در نظر بگيري اگر واقع بين نباشي دچار ياس و سرخوردگي مي شوي اما با تمام پستي و بلنديها و زشت و زيبا بودن هاي اين تلاشها برآيند آن رو به جلو است. درسي كه من از اين نتايج مي گيرم اين است كه بايستي انديشه را با دل و جان عمل كرد و در عين درك تاريخ از اسارت آن و هر آنچه جزميت است گريزان بود. مهمترين چيز اين است كه در واقعيت و همراه با واقعيت براي نزديكتر شدن به حقيقت زندگي كرد.

به آرامي آغاز به مردن مي كني

2008-12-22T12:31:00.002+03:30

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی.... اگر سفر نكنی، اگر كتابی نخوانی، اگر به اصوات زندگی گوش ندهی، اگر از خودت قدردانی نكنی....به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی زماني كه خودباوري را در خودت بكشی، وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.....به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی اگر برده‏ی عادات خود شوی، اگر هميشه از يك راه تكراری بروی ، اگر روزمرّگی را تغيير ندهی اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی، يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی..... تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی اگر از شور و حرارت، از احساسات سركش، و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند، و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند، دوری كنی..... تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی، اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی، اگر ورای روياها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات ورای مصلحت‌انديشی بروی .... امروز زندگی را آغاز كن! امروز مخاطره كن! امروز كاری كن! نگذار كه به آرامی بميري!

چه برنامه ايي براي روزمره گيمان بچينيم كه احساس روزمرگي نكنيم؟

2008-11-28T11:24:00.002+03:30

با تو موافقم چرا كه تمام فشارها و استرسهاي دنياي امروز را نتيجه ي زياد غرق شدن در دنياي مادي ساخت سرمايه دارها ميبينم چيزي كه باعث شده آدمها از هم دور بشن چون مجبورند براي گذران زندگي كار كنند و هرچه بيشتر كار ميكنند بيشتر در گرداب تبليغات دنياي مدرن فرو ميروند اما از طرفي هم چاره ايي نميبينم حداقل در كشور ما براي داشتن كمترين امكانات زندگي بايد سخت كار كردوتنها داشتن پول امنيت اجتماعي به همراه داردبراي كوچكترين مريضي و ناخوشي بايد هزينه ي بسيار داد. چيزي كه تو اينجا مطرح ميكني بسيار آرماني است

بله در واقع هدف طرح يك آرمان است. بنظرم كسي لذت پيوسته از زندگي مي برد كه آرماني داشته باشد و به آن آرمان ايمان داشته باشد! در واقع جنس آرمان ايده آليستي است. آرمان ذهنيتي است كه مي سازيم يا مي بافيم و به سمت آن ميل (حركت) مي كنيم اگرچه هيچ وقت به آن نخواهيم رسيد! از آنجا كه جنس آرمان ذهني است آيا رفتن به طرف آن مثل رفتن در پي يك سراب نيست؟ اين جمله را خيلي شنيده ام "افراد مومني (مومن به يك دين يا يك ايسم) كه تلاش كردند بهشت را به ارمغان بياورند، جهتمي روي زمين برپا كردند!" شايد نظام سرمايه پشتوانه اين حرف باشد اما مگر مي شود واقعيتهاي تاريخ را انكار كرد! پس چه بايد كرد!؟ از يك طرف بوي چندان خوشي از آرمانگرايي بر نمي آيد و از طرف ديگر زندگي بدون هدف يعني زندگي گله وار يعني اينكه عجالتا درپي علفي براي چرا بودن! راه سوم چيست؟ آيا راهي هست؟ اين پرسش من است. در كانجاري كه با اين پرسش داشتم نتيجه گرفتم كه قضيه نبايستي پيچيده باشد! به قول شاعري "زندگي سخت پيچيده و ساده نيز هست". مهم نيست كه كه بخواهيم مو را ار ماست بكشيم. مهم خود زندگي است. اگرچه زندگي تحت سيطره پول(و البته در ايران مذهب را هم اضافه كن) ذائقه را كور كرده است! وگرنه داستان شايد خيلي ساده باشد. اگر خود را خيلي از طبيعت جدا نسازيم و افتخار اشرف مخلوقات بودن را عجالتا در كيسه بگذاريم و از آسمان به رمين هبوط كنيم، شايد برخي از گره كوره ها باز شود و زندگي ساده تر شود! هدف از اين حرفها ورود به يك بحث انتزاعي نيست هدف چيز بسيار دم دستي تري است. چه برنامه ايي براي روزمره گيمان بچينيم كه احساس روزمرگي نكنيم!؟ اعتقادم اين است كه براي پاسخ به اين پرسش لازم نيست متخصص يا دكتر باشي اين پرسشي است كه هركس كه زنده است با آن درگير است چه بخواهد و چه نخواهد. اگر خود به آن فكر نكني جامعه به آن فكر كرده و البته فكرش جزء استثمار تو نخواهد بود! به نظرم اين دو پرسش دو روي يك سكه است:
1- چگونه مي توان لذت پيوسته از زندگي برد؟
2- چه برنامه ايي براي روزمره گيمان بچينيم كه احساس روزمرگي نكنيم!؟

و اليته من فكر مي كنم كه هميشه چاره ايي هست؟ اگركه واقعا درپي تغيير در زندگي عملي و روزانه باشيم و پيش از آنكه درباره نجات بشريت لاف بزنيم اراده كنيم كه تنبان خود را بالا بكشيم.

گفتگو با سارا

2008-11-24T17:20:00.003+03:30

راستش منظور من هم خوش گذشتن از نوع ذهن و روح بودچون به شخصه هر وقت كه ذهنم پر از ايده است و دلم سرشار از عشقه دنيا به كامم شيرينه، اما فكر ميكنم گاهي احتياج دارم بفهمم كه اينها به آساني به دست نمياد و شايد فقدان اين لذتها موتور تلاشم رو روشن كنه براي به دست آوردني بهتر و پوياتر.دوست دارم كه نظرت رو بازتر و روشنتر بدونم تا كمكم كنه در اين مورد بهتر با هم وارد بحث بشيم.

همه مي دانيم كه زندگي قطاري است از لحظات با يكسري مسافر كه بدون خواست خود سوار شده و پياده خواهند شد. در اين سفر دل مشغوليها و روزمره گيهايي كه روزانه ما را مشغول داشته است از توجه كردن به كل داستان زندگي ما را باز مي دارد! يك لحظه اگر به خود آييم و خوب به خودمان بنگريم ريسمانهاي زيادي را خواهيم ديد كه به دست و پا و مغزمان گره خورده شده است.
در قطار زندگي آدمها چند دسته هستند. دسته ايي هستند كه زياد در گير كليت داستان نيستند و باري به هر جهت زندگي را مي گذرانند. دسته ايي ديگر كساني هستند كه به يك ايده ئولوژي و جهان بيني معتقدند يعني به روايتي از داستان زندگي باور پيدا كرده اند (خواه اين باور ارثي بوده باشد يا با تلاشي خود كرده). دسته ايي هم هستند كه در حال جستجو مي باشند. اينها چه كساني هستند؟ كساني كه به كليشه هاي مرسوم به ديده شك مي نگرند و از آنچه كه مرسوم است ناراضي اند.
هدف از طرح بحث دسته آخر است. اگر "پيش درآمد" را خوانده باشي در آنجا در اين باره نوشته شده است. در دغدغه ايي كه نسبت به كل داستان زندگي دارم به اين نتيجه ها رسيده ام كه:
در غرق شدن در كتابها و بررسي ايسمها به نتيجه نمي رسم
اين واقعيت ساده را بايستي فراموش نكنم كه اين تلاشها بايستي در روش زندگيم تاثبر گذار باشد و تاثبر آن مثبت باشد يعني باعث بالا رفتن سطح رضايتم از اين سفربشود.
اين واقعيت را بپذيرم كه حفيفتي نيست يا اگر هم باشد در فرصتي كه براي من است قابل تشخيص نيست و لزومي هم به تشخيص آن نيست!
از آنجا كه هيچ حقيقتي نيست به عبارني "هركس سخني از سر سودا گفته است" بهتر است واقعيتها را ديد و ديدن واقعيت امكان پذير نيست مگر از چشم جمع.
در حلقه يك جمع هم دل مي توان خرد را گسترش داد و دانش فردي را تبديل به خرد كرد. بزرگترين غم تنهايي است و بزرگترين ثروت جمع همدل!
تا زماني كه فردي زندگي كنم تابع هستم و بي تاثير مثل يك اتم منفرد در فضاي لايتنهايي! در پيوستن با جمع است كه امكان رشد خواهد بود. در تنهايي كسي قادر نيست كه معنايي براي زندگيش ايجاد كند!
اين نتايج مرا براين داشت كه تلاش كنم با ديگران وارد گفتگو شوم. در اين راه سختيهايي ديدم كه در "فراخوان گفتگو2" مطرح كرده ام. باورم اين است زماني مي توان موتور محرك قوي در زندگي داشت كه براي بهبود آن روزانه تلاش كني و اين تلاش زماني منتج به نتيجه است كه در بستر جمع باشد. بهتر است با هم نگاه كردن را ياد بگيريم. دنبال كساني هستم كه در نتايج فوق موافق هستند و اين دغدغه را دارند كه بخواهند در سفر زندگيشان رنگ و بويي داشته باشند. من به قدرت اسرار آميز جمع همدل (كمون( ايمان دارم. آنچه كه امروز همه مارا اسير كرده است خودخواهي و Individualism و اگوئيسمي است كه ما را از لذت باهم بودن دور كرده است! اين سيستم در خدمت نظام سرمايه است و ما خود را به كانون سرمايه يعني پول كه يك چيز موهومي و قراردادي است فروخته ايم! اكنون هركسي صبح از خواب بيدار مي شود تا شب در خدمت پول است! ايمان دارم كه اگر افراد همدلي تصميم بگيرند كه زندگيشان را با همديگر به اشتراك (Share) بگذارند رخدادهاي زيبايي را در اين سفر تجربه خواهند كرد مثل طعم و بوي يك سيب سرخ پاييزي!!!

نظر سارا درباره چگونه مي توان لذت پيوسته از زندگي برد

2008-11-18T17:08:00.006+03:30

سارا گفت
متاسفانه يا خوشبختانه نميشه هميشه از زندگي لذت برد، متاسفانه براي اينكه وقتي زندگي سخت و كسالت بار ميشه هيچ جوري نميشه درستش كرد و خوشبختانه چون اگه هميشه هم خوش بگذره اون خوش گذروني هم جزوي از زندگي كسالت بار ميشه.

با نظرت موافقم. اما منظورم از لذت با برداشتي كه داشتي متفاوت است. منظور خوشگذرلني نيست. قبل از اينكه ادامه بدم كه منظورم جيست. مي خواهم خودم و تو را متوجه نكته ظريفي كنم كه سايه آن در زندگي هميشه با ماست ولي به ندرت متوجه آن مي شويم و آنهم برداشت ديگرگونه از حرفهاي ديگري است كه وقتي اين ديگري تبديل به يك دوست يا همسر مي شود تبديل به سوء برداشت مي شود. قضيه اينجاست كه در پروسه ارتباط از آنجا كه مفهومي در ذهن شكل مي گيرد تا تبديل به جمله شده نوشته مي شود و سپس خوانده مي شود، هيچ اعتباري نيست كه همان مفهوم را بسازد!
منظور من از لذت خوشگذراني نيست منظور لذتي است كه ممكن است يك اعدامي زمان تيرباران بچشد! لذتي است كه مثلا چگوارا را از رياست به بوليوي برد! منظورم لذت هدفمند بودن است. احساس مي كنم دو جور زندگي وجود دارد زندگي بره وار كه درآن سيستم، لذت يك معني دارد و نوع ديگر كه شايد قدم در راه بي فرجامي باشد كه تو داني آن سفر هرگز به سوي آسمانها نيست. سيستمي كه در آن حداقل مي دانيم كه چه نمي خواهيم! طرز تفكري كه در آن نمي خواهيم كه شرايط بودن مارا بسازد بلكه مي خواهيم ما شرليط را بسازيم! حتي اگر بدانيم اين حرف كشك است!!!

فراخوان گفتگو2

2008-11-17T12:49:00.003+03:30

دوست عزيز كه گذرت به اينجا افتاده ازت خواهش مي كنم كه حوصله به خرج بدي و متن زير را بخواني و اگر خوشت آمد وارد حلقه گفتگو شوي.
زمان زيادي از پيش درآمدي كه نوشتم گذشته است (پيش درآمد پيش نياز اين متن است http://viraso.blogspot.com/2006_01_01_archive.html). اين نوشتاري است كه درآنجا قولش را داده ام. اما چرا اين همه طول كشيد تا از پيش درآمد به نوشته بعدي كه لابد مقدمه است برسيم؟
دليل ايجاد سايت را قبلا مفصل بيان كرده ام. در واقع هدف اين بود كه اين يك وبلاگ جمعي باشد نه يك وبلاگ شخصي. مي خواستم فضايي ايجاد شود كه درآن دوستاني كه دغدقه ها و كنجكاويهاي مشتركي درباره زندگي دارند و مي خواهند از زندگي لذت پيوسته ببرند باهم حرفهايشان را درميان بگذارند. براي عملياتي كردن اين كار ايده را با برخي از دوستان مطرح كردم اما حدس نمي زدم كه چه راه دشواري در پيش گرفته ام. برايم جالب است كه تقريبا كسي پيدا نشد كه در اين مسير همراه شود و اين وبلاگ تبديل به وبلاگ شخصي من شد. دوست دارم تجربه هايم را دراين باره دست كم براي خودم بنويسم.
وقتي كلياتي چون "هدف از زندگي چيست؟" را با كسي درمبان ميگذاري مثل اين است كه دگمه ايي را فشار دهي. آن كس بلافاصله كليشه هايي را كه فرا گرفته است رو مي كند. خواه اين كليشه درسهايي است كه از كودكي و نظام آموزشي انباشت كرده است يا منحرف كردن موضوع به مشكلات روزمره گي و معيشتي كه بيشتر معطوف به نيازهايي زودگذر است. در يك كلام به سختي كسي اين گونه حرفها را جدي مي گيرد. اگر كسي هم جدي گرفت بلافاصله عينك نقد بدبينانه به چشم زده و گفتگو تبديل به سناريويي مي شود كه تو نسخه داده ايي و او نسخه را نقد مي كند.
ببين ساده مي خواهم بگويم در فضاهاي گفتگويي كه دراين باره داشتم متوجه نكته ظريفي شده ام. وقتي با كسي در اين باره وارد گفتگو مي شوم. آنكس فكر مي كند كه من در حال ارائه يك نسخه فكري-عقيدتي هستم به همين خاطر نظرش به نقطه ضعفهايي كه به ذهنش مي رسد معطوف شده و گفتگو به سمتي پيش مي رود كه من در حال دفاع از موضوعي هستم و او در حال ايراد گرفتن از موضوع است. در حاليكه داستان نبايستي اين باشد. در واقع هدف اين بود كه هركس به موضوع "اينكه چگونه مي توان لذت پيوسته از زندگي برد" فكر كرده وپس از آن نظرش را بنويسد و سپس با ديگران قضيه را به اشتراك گذاشته سپس به نبادل آرا بپردازد. بنابراين اعلام مي كنم هيچ نسخه (آسماني يا زميني) وجود ندارد و قرار نيست يكي ارائه كننده باشد و ديگران منتقد و بررسي كننده. كسي مي تواند وارد حيطه انتقاد در اين موضوع شود كه خود ارائه دهنده باشد آنهم در چارچوبي كه ارائه كرده است.
پس نتيجه مي گيرم كه هدف تفكر درباره موضوع يعني "اينكه چگونه مي توان لذت پيوسته از زندگي برد" است. سپس نوشتن ايده حاصله و در نهايت چالش با ديگر پاسخها مي باشد.

يك شعر آلماني

2008-08-31T12:56:00.002+04:30

پسر بچه ها...شوخي شوخي...سنگ مي پرانند
اما...قورباغه ها...جدي جدي...مي ميرند!

پول سالاري

2008-08-20T16:58:00.003+04:30

عاقبت زماني فرا رسيده كه هر آنچه را كه انسان پاره ايي از وجود خود مي پنداشت به موضوع قابل مبادله ، خريد و فروش و بيگانه از انسان تبديل شد. اكنون زمانه ايي است كه در آن هر آنچه (نجابت،عشق،اعتقاد،دانش، آگاهي و ...) را كه روزگاري با يكديگر در ميان مي گذاشتيم، اما هرگز مبادله نمي كرديم، آنچه را كه با ديگري مي بخشيديم، اما هرگز نمي فروختيم، از ديگري كسب مي كرديم بي آنكه هرگز آن را خريده باشيم به وسيله ايي براي سوداگري مبدل گشته است. اين زمانه انحطاط، آزمندي عمومي يا زمانه اي است كه در آن هر آنچه معنوي و جسماني است به ارزشي قابل خريد و فروش مبدل شده كه مي توان آن را به بازار برد و ارزش واقعي آن را سنجيد!

يادداشتي از سليمانيه

2008-05-28T01:08:00.002+04:30

امروز اولین باران پاییزی است. هوا بوی خاک باران خورده دارد. باد ملسی خاطره تابستان داغ را با خود می برد. هوا سرشار سرشار است. در کوچه پس کوچه های این شهر تو سری خورده تک و تنها می گردم و خاطراتم را آرام آرام نشخوار می کنم.
از ساختمان محل کارم که بیرون مي آيم روبرويش مکانی است که بهش تربیت می گویند جلویش بلوکهای سیمانی کار گذاشته اند تا جلوی عملیات ارهابی ها را بگیرند بالاترهم انجمن وزیران سابق است که الان متروکه شده است. هر چند صد قدم پیش مرگه های الاف ایستاده اند و دخترها را دید می زنند. مستقیم بهشان نگاه نمی کنم و رد می شوم.
اگر آدمها نبودند آیا دنیا بهتر نبود؟ به گنجشکی که لای شاخه ها جیک جیک می کند نگاه کنيد. آيا ما بهتر زندگی می کنیم یا آنان؟
چند سال است كه در طبيعت نبوده ايد؟ چند شب خارج از يك چهارديواري خوابيده ايد!؟ وحشتناك نيست!!!؟
زندگي ما در چهارديواريها و در داخل شهرها مي گذرد. وقتي هم كه در سفريم در قوطيهاي فلزي به سر مي بريم!
احساس مي كنم براي طبيعت موجودي فاسد و مضر شده ام. احساس مي كنم همانگونه كه از بهشت اخراج شديم و به زمين هبوط كرديم. اين بار نيز از زمين اخراج شده ايم. ديگر قادر نيستيم در طبيعت زندگي كنيم.اكنون به زندگي در شهرها هبوط كرده ايم.شهرمثل يك كلوني سرطاني است كه در آن طبيعت پس زده شده است ومثل يك خوره رشد كرده و زمين را مي خورد.
زير آفتاب داغ عراق درسليمانيه گه ركي(محله) ساهوله گه در كولاني(كوچه) دلشاد بودم. بچه ها غرق ياري (بازي) خود هستند.
آنطرف در شه قامي (خيابان) كريم خان زند، كاروان تا دندان مسلحه آمريكاييها به سرعت رد مي شود وسرباز نگهبان از فراز خودرو مردم را از پشت مگسك خود ديد مي زد.

انتظار

2008-03-28T12:37:00.000+04:30

انتظار كشنده است
رسيدنت سوت قطاريست
كه حضورت را اعلام مي كند
*******
در خوشحالي ديدنت
نطفه رفتنت بسته شده است
و اين رنج
تا ابد تكرار مي شود
مگر آنكه دلهايمان را
برابر هم قرار دهيم
تا در هم متكثر گرديم

وداع

2008-02-29T01:43:00.005+03:30

تژگاه سردم را به دست باد سپرده ام ...تا خاطره دستانت را... در بياباني متروك گم كند ...بركت از دستان باد رفته است...آسمان تنها ميزبان...ابرهاي سترون است ...همه جانم زهرآلود نگاهت شده است...و ديگر اميد بهبودي نيست...آنگاه كه به سادگي گفتي دوستت ندارم....دانستم كه فاصله حقيقتي است...كه بايد به آن احترام گذاشت!...اكنون فاصله بين ما...عددي گنگ است كه هرگز پر نخواهد شد...ومن همچون سياره ايي كه خورشيدش را گم كرده است...در اين خلاء سرد به دنبال ثقل خود خواهم گشت!

بازي

2008-02-29T01:29:00.005+03:30

سارا جان بازي سختيه. مرا به ياد دوران طلايي كتاب خونيم انداختي! سالهاست دارم لابه لاي كتابهاي تخصصي مربوط به كار و رشتم وول مي خورم. تلاش مي كنم جيزي يادم بياد:
1-شورشيان آرمانخواه
2- رمان مرگ كسب و كار من است
3-آنچه كه مردان بايد درباره زنان بدانند
4-سرخپوستان آمريكا
5-بودا ع.پاشايي
6-شبكه هاي عصبي مصنوعي
و شايد چندين كتاب ديگر كه حالا يادم نمياد :-)

يك خواب

2007-10-03T12:49:00.000+03:30

خواب ديدم...گنچشك كوچكي هستم...بر شاخسار توت پير... در ظهر خلوت تابستاني گرم.... مست ترنم زنجره هاي مست دشت....خواب ديدم چشمه كوچكي هستم در نسار كوه.... غرق بوسه هاي گرم كبك.... خواب ديدم همه عاشق شده ايم و جدايي يك افسانه است!ا

وي و وحشت چيست

2007-09-28T22:25:00.000+03:30

در لرستان مراسم خاكسپاري و سوگ بسيار كهن و آييني است. درآيين سوگ زنها و مردها آيينهايي را به جاي مي آورند كه من در جاهاي ديگر نديدم

وحشت آييني است كه زنها به شكل دسته جمعي و با آهنگ ريتمي وي!وي!وي ا آغاز مي كنند و دستانشان يا صورت را مي خراشد يا به شكل دوراني مي چرخد . دراين مراسم خداي مرگ وي يا واي صدا زده مي شود

مردان با ترجيع بند "رعا رعا" و ابياتي در سوگ مرده بر گرد گور او دست در دستهم مي رقصند و خداي خورشيد را يا رعا را صدا مي زنند

كه ليل كورو دا ژه چووار شاخه وه

ميل كول نه مه ني وه ده ماخه وه

آه سردم رعا..رعا

خانه كه م رعا..رعا

(كلها ماغ مي كشند بر فراز پرتگاه كوههاي چهارشاخ)

(كبك ها و طيهوها بي دل و دماغند)

گرگ بازي در شهر

2007-09-28T22:24:00.000+03:30

وي!وي!وي!....صداي ماتمي و يكنواخت زنها نزديك و نزديكتر مي شد. وحشت بر سراب سياهپوش و تپه گر پنجه مي كشيد

به نوك تپه گر خيره شده بودم. آواي مور زنها و حركت دوراني دستانشان زمان را كند كرده بود. سرم گيج رفت، وقتي به خودم آمدم ديدم بالاي تپه روي گوني كود شيميايي نشسته ام و عمويم داشت يكنواخت بذرپاشي مي كرد. آسمان آبي آبي بود. رنگها زنده بودند، انگار تازه باران بهاري زده باشد. اما يك چيزي جلوي چشم پسركي كه روي گوني كود شيميايي نشسته بود را گرفته بود. انگار كه سرگرم چيزي شده باشد اينهمه طراوت را نمي ديد
گه نم گه رمه سير هر گولي جايي
بوشنه دوسه كه م شو نوسي بايي
(گندم گرمسير هر تكه جايي)
(بگيد به دوستم شب واينيسه بياد)
پسرك فرياد زد عمو روباه! روباه! و دويد به طرف سوراخي كه روباه در آنجا پنهان شده بود

به خودم آمدم، سامسونتي در دستم بود. بي اعتنا به جيغ ماشينها به سرعت راه مي رفتم. در شهر همه عجله دارند. انگار باران نمي بارد چون هوا سربي است. اگر از بالاي يك پل هوايي نگاه كني، آدمها را مي بيني كه در تمام جهات گسيل مي شوند. از چشم مردم شهر چيزي دستگيرت نمي شود. رنگها كدر و مصنوعي است
هميشه روي چشمها را چيزي مي پوشاند تا آنها را از توجه به اطرافشان باز دارد. بچه كه بوديم گرگ بازي مي كرديم. يكي گرگ مي شد و بقيه فرار مي كردند. هركدام به سمتي در مي رفتيم.
شايد مردم شهر دارند گرگ بازي مي كنند!!!!!ا

خستكي

2007-09-24T17:37:00.000+03:30

خسته ام ... بغضي غريب ... سينه ام را ابري كرده است.....اما چه اهميتي دارد!!؟...فقط يك چيز...خوش به حالت كه هنوز ... گاهي گريه مي كني!!!ا

خوشبختي

2007-09-24T17:36:00.000+03:30

نه علم نه ثروت

خوشبختي

همدلي ياران است

حماسه ايران دربرابر صدام

2007-09-24T17:09:00.000+03:30

يادمه توكوچه با تيركمون سيمي دنبال گنجشك مي گشتيم. بعد از ظهر يك روز شهريورماه بود. زنها جلوي خونه شونو آب جارو مي كردند و قيل و قال ما گوش كوچه رو پر كرده بود. ناگهان صدا غرش جت جنگي تو هوا پيچيد و ما بمبهايي رو كه چتر داشتند واسه اولين بار ديديم. صدام حمله كرده بود و ما تا آخر دبيرستان از اين صحنه ها زياد ديديم. حالمون از جنگ جنگ تا پيروزي و ديدن فيلمهايي كه ايرانيها رو ريقو و بعثيها رو قلچماق و خوش تيپ نشون مي داد به هم خورده بود. بعدش هم از اينكه سهميه رزمندگان تو كنكور واسمون شاخ شده بود شاكي شديم..... ديگه داستانو خودتون بهتر مي دونيد. اما وقتي رفتم و يكسال تو عراق زندگي كردم يك چيز رو فهميدم. كه اولا چه جنگ احماقانه ايي رو صدام و دنيا به ما ايرانيها و عراقيها تحميل كردند و اين وسط جوونهاي ايراني چه ايثار و حماسه ايي رو رقم زدند. خوبه زود قضاوت نكنيم. جناياتي كه صدام تحت نام انفال با همكاري مجاهدين به مردم خودش مخصوصا كردها انجام داد خيلي دلخراشه. ميدونيد چرا اسم عملياتشو انفال گذاشت؟ انفال اسم سوره ايي در قرآنه. چون پيشمرگاي كرد تو جنگ به ايران كمك كردند. صدام گفت اينا منافق هستند پس جان و مال و ناموسشون براساس سوره انفال حلاله و شروع به قتل عام مردان و اسارت زنها و بچه هاي كرد كرد و روسرشون بمبهاي شيميايي ريخت كه البته از اين بمبها هم رو سر ايلام و كردستان خودمان انداخت. مي دونيد كشورها و مرزها خطوط مجازي هستند كه دولتها واسه ما از خودشون درآوردند. من تو عراقي كه هشت سال با ما جنگيده بود و خودش تو جنگ داره مي سوزه خيلي خوش بودم. مردم خوبي داره كه خونشون به ما خيلي مي جوشه تو رستورانها و تاكسيها ترانه هاي ايروني خيلي پخش مي شه........ ا

يادمان

2007-06-21T12:34:00.000+03:30

زمان چه زود گذشت!...يادت بخير...ممنون از اينكه خاطره ت ...هنوز عطر خاك باران خورده مي دهد و رنگ بهار...براي داشتند تلاش نمي كنم...حتي براي ديدنت...اما همواره در فراموشيم...نشخوارت مي كنم

فاصله

2007-05-15T14:20:00.000+03:30

آبشاران متنافريم بر دو سوي دره

آرزوي يكي شدنمان رنگين كماني است هميشگي

و عمق دره دليل دوريمان

تعريف زندانيان دوره شاه از كمون

2007-01-27T18:23:00.000+03:30

در سالهاي 51-52 بعد از بحثهاي طولاني در زندان مردان اين تعريف براي كمون به دست آمد

كمون واحدي است سياسي-صنفي متشكل از مبارزيني كه در اسارت رژيم بسر مي برند

كمون يار مسئول رتق و فتق امور روزمره كمون است

كمون دار به عنوان مسئول مالي و اداري كمون انتخاب مي شد

پس از سركوب زندانيان مرد در 5 تبر 1352 استفاده از واژه كمون جرم يه حساب آمد و كسي كه از اين حكم سرپيچي مي كرد شكنجه مي شد. از آن پس واژه شهردار جاي كمون به كار گرفته شد

افرادي كه عضو كمون بودتد به يگ نسبت از امكانات آن استفاده مي كردند. و دريافتي هايي كه از خانواده ها به زندانيان مي شد تحويل كمون مي شد و به شكل اشتراكي استفاده مي شد

گفتگو با امین قضایی

2006-12-13T13:12:00.001+03:30

کمون فضایی است برای زندگی و کار مشترک که با آگاهی از موقعیت تاریخی اش به دست می آید. کار مشترک با بازار آزاد در تضاد است و زندگی مشترک با خانواده. جامعه طبقاتی کار و فراغت را به دو حوزه کاملا مجزا اتمیزه می کند. وظیفه کمون تنها برقراری کار اشتراکی نیست بلکه انسان جدید خود را در فراغت می سازد.بنابراین نه تنها این کار در بطن نظام سرمایه داری ممکن نیست بلکه اصلا در جامعه طبقاتی در تمامی اشکال آن میسر نیست. باید توجه داشت که انقلاب در شیوه تولید و تحول ملازم با ایجاد کمون در عین اینکه نابودی حاکمیت سرمایه است نابودی هزاران سال تاریخ جامعه طبقاتی نیز می باشد. بنابراین نابودی ٍ ضرورت خانواده تنها رادیکال سازی نظریات مارکسیست ها نیست بلکه گامی ضروری برای نابودی جامعه طبقاتی است.

اگر کمون به عنوان یک هدف انتخاب شود بر اساس تعریف شما باید به سمت ایجاد فضایی برای زندگی و کار مشترک حرکت بشود. آگاهی از موقعیت تاریخی ، به عنوان مقتضیات زمان و مکان در نظر گرفته می شود. می توان این جملات را به زبان ریاضی این گونه بیان کرد :
کمون ایده آلی است که با ایجاد کردن فضایی برای کار و زندگی مشترک می توان به سمت آن میل کرد و هرچه بیشتر به آن نزدیک شویم از فضای طبقاتی فاصله خواهیم گرفت. یعنی:
حد (Limit) شیوه زندگی = کمون
اگر هرچه بیشتر فضایی برای کار و زندگی مشترک ایجاد شود.

خوب چرا این همه ملا لقطی دارم حرف می زنم؟ علتش مطرح کردن پرسشی است که ذهنم را مشغول کرده است. پرسش این است اگرچه کار مشترک با بازار آزاد در تضاد است و زندگی مشترک با خانواده اما چرا نمی شود برای رسیدن به کمون ایده آل، در دل بازار آزاد و خانواده تلاش کرد که به سمت کمون حرکت کرد. آنگونه که اطلاع دارم عده ایی که به آنها سوسیالیسم تخیلی می گفتند به این حرکت در دل نظام حاکم باور داشتند. در رد آنها انگلس کتابی دارد و مارکسیستها بعدا در روش حرکت به سوی کمون، ایده سرنگون کردن نظام حاکم و الویت حرکت سیاسی را مطرح کردند. اما به جای انقلاب سیاسی فرض کنید که عده ایی با ایجاد کلونی و کمون در دل نظام حاکم انقلابی آگاهانه در روش زندگی خود به وجود بیاورند و با وضع قوانین جمعی به سمت آرمان جامعه بی طبقه حرکت کنند. به این ترتیب با الگو کردن خود رشد کنند. مشگل این روش درچیست و آیا در حال حاضر کسانی این ایده را دارند؟

دیدار

2006-11-07T11:42:00.001+03:30

رئیسی را دیدم ....که قلبش را به ترس فروخته بود و جانش را به شک! .....شکارچی را دیدم که می گفت:تو نمی دانی کبوترها ظالمند، اینها ظالمند ظالم! .....قصابی را دیدم که بر سر قربانیش های های می گریست!...ا...ترسویی را دیدم که در پستو نقشه قتل رفیقش را می کشید و دندانهایش به جای خندیدن قروچه می کردند....کرکسی را دیدم با چشمانی تهی و لبخندی کریح که چه صبورانتظار مرگ دیگران را می کشید.........آدمی را دیدم تک و تنها!ا با قلبی تباه در برزخ شک و اعتماد ،محبت و نفرت ،ترس و عشق که اشکانش خشکیده بود! .....تباهی و ترس مقدمترین است و عشق آخرین! .....نمی دانم چرا دلم این همه گریه می خواهد!؟
بیا ای یار ای یگانه ....از عشق خودت سیرابم بکن ....تا من فراموش نکنم .......اول یار آخر یار

گفتگو با بهرام1

2006-11-06T11:46:00.000+03:30

بهرام جان به جمع ما خوش آمدی

فردگرایی یک نیاز و جمع گرایی نیازی دیگر است . نیازی برای خواستن و توانستن . خواستن آنچه که نداری و بدنبال آنی و خواهان توانستن آنی که نمی دانی چیست

مهم ارتباط این دو نیاز با یکدیگر است. خواستن در بستر جمع تحقق می پذیرد. برای فراهم کردن این بستر در دنیای کنونی می توان از پول استفاده کرد. در این میان آیا به نظر تو ماهیت جمع متفاوت نیست؟ پول جمع شدن و کار تیمی را ساده تر می کند. هدف ازدیاد سرمایه است. هرکس به نسبت سرمایه ایی که دارد امکانات بیشتری را تصاحب می کند. در این میان عنصر رقابت بسیار قوی است. اما نیاز خواستن در پی ارضاء چیست؟ آیا هدف آن کسب لذت نیست؟ مشگل آنجا پیش می آید و باعث تباه شدن زندگی می شود که فرد و جمع را جدا از همدیگر تشخیص دهیم. چیزی که اکنون رایج است. در زندگی روز مره به نظرت چه رابطه ایی می توان بین فردیتمان و جمع تعریف کرد و آیا اصلا این کار فایده ایی دارد؟

گفتگو با مریم 2

2006-11-04T11:47:00.000+03:30

بسیاری از تفکرات درخشان در چارچوب جمع پا میگیرد و می بالد . اما ، تنهایی مکتب نبوغ است

در بسط و گسترش نظرم باید بگم هرچند نظام حاکم نظام بهره کشی ست اما راه حلی که عنوان کردی ، یعنی همراه با افرادی همسو بودن و شاد بودن و موفق بودن در ورای ظاهرش همین نظام را تغذیه میکند . به عبارتی جمعیت منتخب ما چیزی جز ابزار برای پاک کردن صورت مسئله نیست . یک جور کلونی که ما را از انقراض در بطن فاسد این نظام حفظ میکند . نظر من است ، با ارزشی در همین حد اما : خوشبختی را آن کسی دارد که لحظه لحظه ی زندگی اش را در خطر این انقراض دست و پا میزند! ا

دوست عزیز ممنون که نظر دادی. برای آنکه دیدگاهت را بهتر درک کنم به کمکت نیاز دارم. در ادامه پاسخت را از منظر خودم بررسی می کنم: ا

تغذیه نظام کنونی: اگر منظور از تغذیه نظام کنونی آن است که یک جمع (کلونی) محکوم به مناسبات اجتماعی حاکم است و به عبارت ساده تر حیات و مماتش وابسته به پول و سرمایه است، حرفت را در کل قبول دارم . انگلس در کتاب سوسیالیسم تخیلی آن را نقد کرده است. اما چرا آن را مخل نمی دانم. اگر بخواهم صادقانه بگویم شاید علتش نزدیک بینیم باشد. بیشتر از آنکه بدنبال یک مدل بی نقص و تئوریک باشم بدنبال یک مدل عملی هستم که روزمره گی را از روز "مرگی" نجات دهد. ایمان هم دارم که عقل جمعی بهتر از عقل فردی است. در ضمن آنتی تز از درون تز پا می گیرد و منجر به سنتزی جدید می شود و بقول ضرب الامثل خودمان الماس فقط الماس را می برد یعنی با در دست داشتن ابزار نظام کنونی که سرمایه است می توان بر علیه نظام غالب ایستادگی کرد
اما نمی توانم بفهمم چگونه خوشبختی را آن کسی دارد که لحظه لحظه ی زندگی اش را در خطر این انقراض دست و پا میزند؟ این تقلا وقتی برای من معنا دارد که در بطن یک جمع و خرد جمعی باشد. شاید به درستی منظورت را درک نکرده باشم.اگر توضیح بیشتر بدهی ممنون می شوم
تنهایی مکتب بلوغ است: تنهایی در ذهن من حالتهای مختلفی دارد گاهی وقتها مطبوع و گاهی وقتها مخوف! خیلی وقتها تنها کوه می روم و از این تنهایی لذت می برم در واقع تنها نیستم چون با کوهم. اما از این خیلی می ترسم که عمرم به سر آید و رفقایی عیاق نداشته باشم. آرزویم این است که روزی در جمعی زندگی کنم که مثل یک کمون باشد. شاید دو واحد همجوار در آپارتمانی ، شاید یک مجتمع مسکونی در محله ایی ، شاید یک محله در شهری ، شاید یک ده در شهرستلنی ، شاید یک شهرستان در کشوری ، شاید یک کشور در ..... آرزو بر آدمها چه پیر و چه جوان عیب است!؟ و معتقدم نبوغ در بطن جمع اما در تنهایی پا می گیرد در تنهایی که دلت با جمع است

دعوت به گفتگو

2006-10-30T14:07:00.000+03:30

هدف از درست کردن این وبلاگ ایجاد یک سایت شخصی نبود. هدف این بود که سایتی اشتراکی باشد برای تبادل و تعامل دوستان با همدیگر با امکان گسترش بحثها به افراد دیگر. به باور من تنها جمع اصالت دارد و در متن یک جمع می توان شاد باقی ماند و کار موثر انجام داد. نظام زندگی کنونی اختیار انتخاب آزادنه جمع را به ما نمی دهد. جامعه جمع را به ما تحمیل می کند (جمع مدرسه،دانشگاه،سربازی،شغلی). معمولا شرایط زندگی به ما تحمیل می شود و اگرچه ظاهرا در روابط مختلف اجتماعی درگیر هستیم اما خود را جدا افتاده و تنها احساس می کنیم. روابط اجتماعی مسلط حاکم بر ما بر اساس پول بنا شده است و فرد در آن ابزاری است برای ازدیاد سرمایه
اگر افرادی به این باور برسند که تنها ابزار ازدیاد سرمایه نیستند و می خواهند به گونه ایی که خودشان باور دارند زندگی کنند نه آنگونه که بر آنها تحمیل شده است. آنگاه چاره ایی نخواهد بود مگر آنکه همچون اتمهای سرگردان همدیگر را باز یابند و جمع خود را ایجاد کنند
اما این کار انرژی هنگفتی میطلبد آدمها دنیاهای متفاوتی هستند و همگرا شدنشان اگر نه محال که بسیار دشوار است. افرادی که گفتگوی مشترک با هم داشتیم گواه این ادعا هستند
متاسفانه امکان اینکه بحث مشترکی پا بگیرد هنوز پیش نیامده است. شاید بخاطر آنکه وبلاگ یک فضای خصوصی است و هرکس با محوریت خودش اداره اش می کند . به هر حال راجع به نوع و شیوه گفتگو نیز می توان هم فکری کرد.
نظر شما چیست دوست ندارید وارد گفتگوی مشترکی بشویم؟ شاید با همفکری کردن به همدلی برسیم

FOLK-Arjenak

2006-10-16T11:27:00.000+03:30

Tana dali bim za sar denawa
Tizi balakam falak kanawa

A lone eagle was I, above the mountain cliffs,
Now my swift wings…wrenched by the cosmos.

تک عقابی بودم برفراز صخره های کوهستان

تیز بالم را فلک کنده است

Kaleil kurroda ja chowar shaxawa
Mael kwel namani wa damaxawa

The ibex’s grieving sounded from the four-horned mountain*
No heart is left to the partridge.

:برداشت آزاد

بزهای کوهی بر فراز پرتگاهای بی دسترس رنجشان را ماغ کشیدند

کبکها و تازه عروسان در سوگشان گریستند

:ترجمه کلمه به کلمه

کلها از پرتگاههای چهار گوش ماع کشیدند

کبکها و تیهوها بی دل و دماغ اند

دگردیسی

2006-10-13T18:32:00.000+03:30

در تکرار یکنواخت روزها
دگردیسی مخوفی نهفته است
!که رویاها را در زیر چکشی نامرعی له می کند

حرف حساب

2006-10-13T17:42:00.001+03:30

یک قدمی که صد نفر برمی دارند بهتر از صد قدمی است که یک نفر برمی دارد

یک صحبت تکراری

2006-10-07T13:22:00.000+03:30

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان با دگران وای به حال دگران

سر برگ یک اعلامیه

2006-10-07T13:19:00.000+03:30

رفتند آغاز ویرانی است حرفش را مزن
ابتدای یک پریشانی است حرفش را مزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشمانم بی تو بارانی است حرفش را مزن

دووکان

2006-10-01T14:23:00.000+03:30

دونیه له گه ل جماعتی تایلندی روشتیم بو دووکان. جوی زور خوش بو. له رووباری دووکان مه له مان کرد و مریشکی برژاوومان خووارد . خوزگه له عیراقدا هموو شعبه کان واز له شر و فه رته نه بینن و له گه ل یه ک هه و دل ره زگار بوون

پاییز

2006-10-01T13:50:00.000+03:30

قاصدکها آمده اند
!پاییز شد

بادبادکها خاطرات کودکی
.را با خود به ابرها می برند

نه شنیدن

2006-10-01T13:46:00.000+03:30

پذیرفتن آنکه از دهان تو
نه بشنوم چه ساده است
به سادگیه تسلیم شدن محکومی
به طناب دار

پس بهتر آن است که لبخند بزنی
ای احساس محکوم

اکنون که چنین مقرر است
!!از مردنت لذت ببر

انبوه کرخت آدمها گرد بر حلقه دار
سلامت خود را صدقه نثار می کنند

و این میدانچه خاکی
تکرار اعدامها را در ذهن خود مرور می کند

پس از لختی درنگ
به راه خود ادامه می دهم
و تکه رها شده را به خاطرات می سپارم

یادداشت یک سفر

2006-06-26T09:16:00.004+03:30

در سراشیبی غار پام لیز خورد تا به خودم آمدم در قعر ظلمات گرفتار شده بودم. صدای بی انقطاع قطرات آب آهسته اما سنگین در فضای خفه غار کوبیده می شد. کورمال کورمال اول خودم را لمس کردم؛ نه سالم بودم. تمام مفاصلم حرکت می کرد. مثل یک خزنده مشغول وارسی کردن اطرافم شدم و کورمال کورمال به سمتی که غریزه ام می گفت خزیدم. اول نسیم خنکی احساس کردم و بعد در دوردست باریکه ی نوری پدیدار شد. امیدوار شدم و با تمام وجود به آن سمت خزیدن کردم. به شیب منفی رسیدم. وقتی که دستم را به گیره آخری پرتگاه گیر دادم ناگهان دستی مچم را گرفت احساس سبکی کردم و خود را بالا کشاندم. ناگهان در برابر هجوم نور خیره کننده قرار گرفتم و چشمانم جایی را نمی دید. به سختی شبه دختری را دیدم که دستم را گرفته بود و به طرف بیرون غار می دوید. منهم پشت سرش بدون آنکه بدانم کجا هستم یا جلوی پایم را ببینم می دویدم. یواش یواش چشمانم به نور عادت کرد. هیکل ظریف و برهنه دختری را دیدم که برابرم در دشت می دوید. حس غریبی بود مخلوطی از ترس و لذت. از دور آبادیی را دیدم. مردم دور آتش بزرگی نشسته بودند. دختر در بین جمعیت گم شد و من به یکباره ایستادم. فهمیدم که برهنه نیستم و گناهکارم. همه با سرزنش به من نگاه می کردند. از اینکه پوشیده ام احساس شرمساری می کردم. همه چهره ها را یک به یک به دقت نگاه کردم. نگاهم به نگاه مرد تنومندی که وسط جمع بود گره خورد. دانستم که مرا درک می کند. گویی با چشمانش می گفت می دانم که چرا پوشیده ایی. با اطمینان به سمتش رفتم و دستان مهربانش را در دستم گرفتم. قامتی کشیده، جوان و بلند داشت. به راه افتادیم. از کنار تخت جمشید رد شدیم و به ماداگتو رسیدیم در آنجا چوبدستی به دست گرفت. پوستش زیر آفتاب داغ مکه قرمز شده بود و وقتی به قادسیه رسیدیم عورتش پوشیده شد. یواش یواش پیر می شد و پشتش قوز کرده بود. پیرهن ژنده ایی به تن داشت. در سومار از میدان مین گذشتیم. مینها هر بار که عصایش را به زمین می کوبید منفجر می شدند. صدای انفجار لاینقطع در فضای خفه و گرم همچون ضربات سنگین پتک قالبمان را تهی می کرد و او خسته و پیر پشت سرم لنگان لنگان می آمد. از میدان امام حسین گذشتیم از هر طرف بوق وحشت آور ماشینها او را از جا می جهاند. چشمانش گود افتاده بود. در اوین آخرین نفسهایش را کشید. از هر طرف زندانیها را به صف کرده بودند. هم همه غریبی بود دستور اعدام همگانی صادر شده بود. ما را از هم جدا کردند. دیگر هرگز ندیدمش. در وسط میدان انقلاب مردم دورم حلقه زده بودند و من از اینکه برهنه هستم ناراحت و شرمسار بودم با التماس از مردم لباسم را می خواستم.
در های سینما باز شد و من در خیل جمعیت گم شدم. نور خیره کننده خیابان چشمها را می زد. فشار جمعیت مرا به سمت جلو حول می داد و بوی خفه کننده ادکلون در فضا پیچیده شده بود.

خاطره ایی ولگرد

2006-06-25T12:17:00.000+03:30

زمین بکارت پاره شده اش را

زیر شهر مدفون می کند

باران بی نصیب از هماغوشی

در جدولهای بیهودگی

سرگردان است

خاطره ایی ولگرد در

زباله ها پی چیزی است

از پشت میزم بلند می شوم

خشک، می ایستم

با لبخدی ترک بسته

آب ناب ترین چشمه ها را

در ظرفی یک بار مصرف

به تو تعارف می کنم

گفتگو با مریم

2006-06-25T12:01:00.000+03:30

میشه بیام تو ؟ ... سوال من اینه که چرا اصلا فکر میکنیم اگر لذتی هست باید دائمی باشه ؟ مثل دانشمندانی که قرنها کوشیدند ماشینی بسازند که با محرک اولیه دچار یک نوع نوسانات دائمی از حرکت بشه و تا ابد بتونه حرکتشو تولید کنه و کار کنه . نشد . یعنی اینکه چرا ما آدمها خودمونو با حقیقت موجود میزان نکنیم ؟ هدف ؟ حقیقتا خیلی ها هدف دارن و خیلی ها نه . خیلی ها میتونن تا پایان عمر هدفی بیابن و خیلی ها برای یک دستگرمی ساده هم نمیتونن چیزی داشته باشن . مهم نیست . مهم اینه که آدمی نباید تو دنیایی که ذاتش از فرط رازآلودگی همواره رو اعصاب هر متفکر و غیر متفکری بوده دنبال خوشبختی مدام بگرده . این در حالیه که هیچ عدالتی در دنیا درصدد تقسیم درصد مساوی از لذت بین هیچ دو آدمی نیست !
2:03 ص
اگرچه اون ماشین درست نشده ولی باعث شد که خیلی از ماشینها اختراع بشه. ما یه معلم داشتیم که همیشه می گفت آقایان هدفتان را آسمان بگیرید تا بر پشت بام بیافتید. مثل قضیه حد است اگر آدم بتواند حدی را تعریف کند خوبیش اینه که می تونه به سمت اون هدف میل کنه اگرچه هرگز قرار نیست به آن برسد. درسته خیلی ها فکر می کنند هدف دارند خیلی ها هم اصلا به داشتن یا نداشتن آن فکر نمی کنند. اما چرا باید دنبال لذتی بود که دائم باشه!؟ از حرفات معلوم میشه که چیزی به اسم لذت دائم یک توهم است. باهات موافقم به نظر من هم نمی تواند بیشتر از یک توهم یا آرزو باشد. بله دقیقا یک آرزوست. حالا اگر بپرسی این آرزو به چه دردی می خورد خواهم گفت

همیشه پرسشهایی ذهنم را قلقلک داده است همون پرسشهایی که آدم از بچگی شروع می کنه به پرسیدن. اینکه از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود..... نتیجه ایی که گرفتم این بود که حقیقتی وجود ندارد! دنیا واقعیتی است بیرون از ذهنیت ما با یک سری قوانین لایتغییر که ما را امکان تغییر آن نیست ما موجوداتی هستیم نه خیلی بهتر نه خیلی بدتر از دیگر موجودات. به دنیا ناخواسته وارد می شویم و ناخواسته هم خواهیم رفت (حتی اگر خودکشی کنیم) بعضی روزها خوشیم و خیلی وقتها ناخوش. راستش را به خواهی به این باور رسیدم که هیچ معنایی وجود ندارد و حقایق توهماتی بیش نیستند که از مغزمان تراوش می کند. خوشی و ناخوشی هم بر اثر میزان هورمونهایمان تنظیم می شود. اما این دانسته ها یا توهمات به چه دردی می خورد؟ آیا رنج مارا بیشتر نمی کند. چیزی که برایم در این میان جالب است قوه تخیل و آرزو است که ما داریم. وقتی به این مرحله رسیدم گفتم دم دستی ترین چیزی که امکان دارد این است که دنبال واقعیت بود و عوض آنکه جهان را بر اساس ذهنیاتم بسازم، ذهنیاتم را بر اساس دنیا بسازم. آنچه که روشن است این است که خیلی ساده آدم از چیزی که لذت می برد خوشش می آید. پس لذت را مبنای تشخیصم قرار دادم. حالا که به اینجا رسیدم می خواهم بپرسم که چرا

مهم اینه که آدمی نباید تو دنیایی که ذاتش از فرط رازآلودگی همواره رو اعصاب هر متفکر و غیر متفکری بوده دنبال خوشبختی مدام بگرده
آدم نباید دنبال خوشبختی مدام بگرده؟ ببین منظور رسیدن نیست اما اگر بشود تعریفی از خوشبختی به دست آورد آنگاه میشه که به سمتش میل کرد و راز کار هم در اینه که آدم مادامیکه به سمت ایده آلی حرکت می کنه می تواند لذت ببرد. پس آیا بهتر نیست هدفی داشته باشیم و به سمت آن حرکت کنیم! لازم هم نیست آن هدف از آسمان نازل شود مهم این است که به آن باور داشته باشیم حتی مهم هم نیست که از درستیش صد در صد مطمئن باشیم کافیست که در شرایط موجود باورش داشته باشیم. به عبارتی هدف نیست که اصالت دارد این حرکت به سمت هدف است که اصالت دارد.
خیلی خوشحال خواهم شد که نظرت را در این مورد برایم بنویسی.

پیش درآمد

2006-01-06T01:49:00.004+03:30

پیش درآمد
این نوشته تلاشی است در جهت شناسایی معنایی برای زندگی. پیش فرض این است که خوشبختی برای فرد وقتی حاصل می شود که او به معنا یا آرمانی که منشا تاثیر در فعالیتهای روزمره اش باشد ایمان پیدا کند. واقعیت زندگی این است که وقتی صبح از خواب بیدار می شویم می رویم سرکار تا پول دربیاوریم. امکان کمی هست که بتوانیم پروسه کار کردنمان را خودمان تعیین کنیم. معمولا شرایط محیط کار حرف اول را می زند. اگر بتوانیم پول خوبی دربیاوریم و نیازهای اولیه مثل خانه و ... از این قبیل موارد را هم تعمین کنیم آیا خود را خوشبخت خواهیم یافت؟ چگونه می شود از زندگی لذت پیوسته برد؟
در واقع هدف اصلی از این نوشته این است که راهی پیدا شود که بشود از لحظه لحظه زندگی لذت برد! لابد باید منظور از لذت را تشریح کرد چون هسته اصلی این نوشتار است. همگی تجربه هایی از این کلمه داریم و با آن آشناییم. هر لذتی در زندگی بردی دارد مثلا لذت سیر شدن در فاصله زمانی یک وعده غذایی است. آن لذتی در اینجا مد نظر است که برد طولانی، به اندازه یک زندگی داشته باشد. کسی که هدفی در زندگی دارد و به آن هدف ایمان قوی دارد تا زمانی که در راستای هدفش حرکت کند از زندگی لذت پیوسته می برد. پس کلید خوشبختی هدف مندی است. اما آن چه هدفی است که ما را به این صورت مجذوب خود سازد؟ شاید یکی از ایسم هاست؟ خوب بگردیم پیدا کنیم. حالا انبوهی از کتابها و اطلاعات را در مقابل خواهیم داشت، بایستی روش تحقیق را فرا گرفت و سالها در انبوهی از اطلاعات درست یا نادرست پرسه زد! آیا همه این حرفها کشک نیست!؟ که می داند شاید هم کشک باشد. برای آنکه معنایی پیدا شود باید در اساس معنایی باشد. اگر کمی دقیق باشیم به همان اندازه که زندگی می تواند با معنا باشد می تواند تهی و پوچ هم باشد. قبول نداری رفیق؟ پس خدا حافظ.

بهل که این آسمان پاک
چراگاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد.
که زشتانی چو من هرگز ندانستند
آن خوبان پدرشان کیست و یا سود ضررشان چیست!؟

چرا باید عمری خود را اسیر یک توهم سازیم. حقیقتی وجود ندارد و در مقابل چیزی نیست. وقتی ماه کامل می شود، هرمونها میزانشان به هم می خورد و تو سر من داد خواهی زد و وقتی من با کسی نخوابم شاعر می شوم! چه زود قضیه سر و ته اش هم آمد. اما نه کجا می روی این تازه اول قافیه است!
بیا قبول کنیم حقیقتی نیست و هیچ آرمان مطلقی وجود ندارد که تو بخواهی پیدایش کنی. هر چه هست آنی است که می رود و بر هم نمی گردد. کمی صبر کن می دانم که تا اینجا با نهیلیسم لاس می زنیم ولی مطمئن باش که زود خسته خواهیم شد. فراموش نشود که دست آخر می خواهیم لذت پیوسته از زندگی ببریم. اما دیدید که سر از کجا درآوردیم. ببینید برای لذت بردن از زندگی لازم نیست خیلی باهوش بود! شاید قضیه خیلی ساده تر از این حرفها باشد.نه؟ بیایید به زمین بازگردیم و قبول کنیم که جزو مهره دارانیم و کدهای ژنتیکمان با دیگران خیلی توفیری هم ندارد. بیا مهم نباشد که دنیا را شعور هدایت کند یا بی شعوری حاکم باشد. پرسش این است چگونه می شود از زندگی لذت پیوسته برد؟
در نوشتار بعدی در این باب خواهم نوشت. شما چطور دوست دارید باهم کار مشترک کنیم. اگر همراهیت بسم الله!

سرآغاز

2005-09-18T15:01:00.000+04:30

سلام
امروز مثل همیشه وسط کار گریزی زدم به اینترنت و سری زدم به ایمیلهام ، داشتم وبلاگ آلما رو می خوندم که به سرم زد این وبلاگ را ایجاد کنم